Bugün onlarin yaninda kahvelerimizi içtik. Hatta aralarindan üçü gelip sohbet etti bizimle. Pek tatli onlarca minik paten, buzun üstünde kayiyordu. Birçok kez düsmenin esiginden dönmek onlari korkutmuyor, bu yüzden de büyuklerin tersine, dengelerini kaybettiklerinde düsmeden yollarina devam edebiliyorlardi.
Sicakkanliliklari, korkusuzluklari, tatliklari ve güzellikleriyle sinemamizin saatini beklerken vaktin nasil geçtigini hissettirmediler bize. Ustelik de yüzlerimize birer gülücük taktilar ayrilmadan.
Dünyada artik çocuk dogmadigi, en son doganin 18-20 yaslarina eristigi bir dönemde yasanmakta oldugu varsayilan bir kurgu film izlemistim. Biten "umut" idi. Cocuklarla birlikte umut da tükenmisti. Insanlar için hiçbirseyin önemi kalmamis, sonraki "nesile" "emanet" edecek hiçbirseyi olmayan insan güruhlari , duygusuz barbarlara dönüsmüstü. Oyle birsey olsa sonuç gerçekten bu mu olur bilinmez ama yine de çocuklar iyi ki varlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder